SIRADAN KİŞİ – OLAĞAN KİŞİ

 

Ne radyoda, ne televizyonda,

Konuşmadı, görünmedi zavallı,

Vermedi beyanat gazetelerde,

Ne de aday oldu seçimlerde

Ne bir derneğe başkan

Yalnız, bir kişiydi, sıradan...

Değildi etkin,

Geçmezdi sözü

Kendinden başkasına

Kurmazdı hayaller, koskocaman

Görmedi, düşler, rengarenk

Ayağı yerdeydi her zaman...

Okutmadı, çocuğunu bir okulda

Yabancı dille öğrenim yapan

Ne aldırabildi güzel yürüme dersi...

Ama hoşnuttu Halil efendi,

Bir insan olmaktan,

Yalnızca sıradan

Emir vermedi kimselere,

Emir aldı yalnızca, Nuri efendi,

Kaderine hükmetmek arzusu

Tüm dünyanın

Ya da bir başkasının,

Yoktu içinde.

Önder olmak topluma,

Geçmiyordu aklından.

Giderdi bir yoldan,

Geçmişse çok kişi, önce kendinden

Umurunda değildi iz bırakmak

Yeterdi çocukları

Öldükten sonra onu andıracak

Kuşkusuz, vardı, diktiği birkaç ağaç

Ona dualar okutacak

Görüyordu çevresinde,

Milyonlarca seçkin kişi...

Ya da kendini seçkin sanan...

Diyordu kendine:

Gerek var, biraz da

Bir insana,

Benim gibi sıradan

 

                             Haziran 1983

                                          Sabahat Sercan PINAR